vrijdag 2 juni 2017

Ik eet, dus ik ben?

6 en 4, zo oud zijn ze ondertussen. Die twee monstertjes. En voor ze er waren, had ik helemaal vrede met het lijf. Ik had er vrede mee dat ik nooit slank zou zijn, dat er wat pak aan was, dat het er niet helemaal uit zag zoals ik het misschien wel wou, maar dat was helemaal oké. Echt.

Maar na die twee zwangerschappen en bevallingen, raakten die laatste kilo's er maar niet af. Tot vervelens toe klaagde ik bij het lief - die er echt verstand van heeft én me gerust wou helpen - , maar telkens kwam het op hetzelfde neer: ik wou het wel, maar ik wou het toch niet.

Ik las een column van Aaf in Flow, waarin ik dat gevoel heel goed herkende: het ging over iets willen willen, maar het uiteindelijk toch niet echt willen. Zij had het over "willen skiën, maar dat toch niet echt willen willen". En er dus nooit toe komen. Ja, zo'n lijstje kan ik ook wel aanvullen, ondanks de FOMO.

Ik wilde wel vermageren, slanker zijn, tevredener met dat lijf, maar eigenlijk wilde ik dat helemaal niet. Of beter: ik wilde er geen moeite voor doen. Ik hoor het in mijn omgeving, van andere vrouwen die wel willen willen: lekker eten en drinken en toch dat slanke lijf? Voor mij geen combo die werkte. Erfelijk belast ofzo. Dikke botten misschien? Sportieve bouw? Weet ik veel.

Na verschillende mislukte pogingen was daar de ommekeer. En ik zou kunnen zeggen dat ik niet weet wat het was, maar dat is gelogen. Ik weet exáct wanneer ik besliste: NU is het genoeg: ongeveer een jaar geleden. Toen het lief achter mij stond en met de rits van één van mijn favoriete zomerkleedjes in zijn hand zei: "Liefje, het gaat écht niet dicht..." Ik begon net niet te janken. Ik wist niet eens hoe het zo ver gekomen was. Had er niets van gemerkt.
Maar ineens was er motivatie om er voor te gaan. Weer op weg naar "tevreden met het lijf". Want we moeten in het beste geval nog een tijdje samen verder.

Dus: goeie moed, een duidelijke motivatie en dat zomerkleedje in het achterhoofd: de kilo's tikten weg. Bijna 15 in totaal. En ik heb - uiteraard zonder problemen - helemaal vrede met dat nieuwe lijf.
Hoewel. Ik sta voor de kleerkast en heb echt niets om aan te doen. Nee, geen vrouwen-excuus: het klopt. Ik kocht verplicht nieuwe kleren. Hoera.
Ik fiets vlotjes van huis naar school (en oké, ik beken, dat is bergaf en dus niet zo'n zware uitdaging) én van school naar huis. Ik woon in de Bergstraat, need I say more? En ik voel een duidelijk verschil: die fiets gaat een pak vlotter vooruit. Driewerf hoera.


En meteen is er ook weer een nadeel bij zoveel voordeel: dat mooie zomerkleedje zal deze zomer niet uit de kast komen.. Dat is nu echt een heel stuk te groot.
Hoera, denk ik.

zaterdag 15 april 2017

[mijn heimweebubbel]

Is het wat ouder worden? Is het beseffen dat de tijd vliegt? Is het echt genieten van de leuke dingen die op mijn weg komen en daar dan moeilijk afstand van kunnen nemen? Beseffen dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben, dat ik al die fijne dingen mag maken en méémaken?

Van het ene naar het andere, zo ging het de laatste maanden. De rooden draad, De Kreupele, skivakantie editie 2017... Allemaal geweldige ervaringen. Weinig tijd om stil te staan, het volgende stond voor de deur. En toch kwam het telkens hard aan: opnieuw iets dat voorbij is. Iets waar naartoe gewerkt is, waar naar uitgekeken is, waar veel voorbereidingstijd in kroop, dat ineens -poef- tot de herinneringen behoort. Ook de kleine en grote dingen thuis, met de vrienden, op school... eindeloos veel leuke dingen mocht ik alleen al dit schooljaar doen... En nog zoveel leuke dingen komen er aan.

Hoe het ook zij: ik heb zwaar last van die heimweebubbel. 
Ik mis en mis en mis en mijmer en kijk terug, naar foto's en filmpjes... eindeloos veel keer. Meer dan ik durf toegeven misschien zelfs. Omdat het ook wel een beetje belachelijk voelt. Hoewel ik voel aan de mensen rond mij dat ze er ook last van hebben. Gedeelde heimwee, zo tof!

Is dat dan koesteren? Is dat nagenieten? Maar vooral: wanneer is het overdreven?

Ik heb het gevoel dat ik er meer last van heb dan vroeger. Maar dan is daar de geruststellende wederhelft: "Jij had daar áltijd al last van..."

Dankjewel liefje, om dat dan even op te helderen. Ik voel me een pak beter nu :-)

woensdag 4 januari 2017

[twee-nul-één-zeven]

Het is voorbij. De hele heisa in de kerstvakantie zit er weer op. Hoe zalig valt die vakantie dit jaar: een hele week tijd over om te bekomen, zowel voor mij als voor de twee mormeltjes. Noodzakelijk. Niet meteen twee dagen later opnieuw in het drukke vervolg van het schooljaar rollen. Heerlijk rustige dagen volgen elkaar deze week op, in schel contrast met de eerste week waarin ik het gevoel had dat die enkel bestond uit familiebezoekjes en eten. En nog meer eten.

Ondertussen zijn we 2017. Het nieuwe jaar is begonnen. Hoewel ik mijn hoofd in schooljaren denk, voelt dit als een wezenlijke nieuwe start. De tijd vliegt voorbij en ook al probeer ik te genieten van het hier en nu - don't we all -, het is echt gek hoe snel de tijd gaat.
Een jeugdvriend zei me ooit eens dat het logisch is dat de tijd sneller gaat als je ouder wordt. Zijn theorie was: als je één bent, is één jaar alles wat je al geleefd hebt. Als je vijf bent, is het één vijfde van wat je al geleefd hebt. Dan is een jaar dus "lang" voor je gevoel. Als je dertig bent (en toen dacht ik dat dat "oud" was -slik-), dan is het amper één dertigste. Pure wiskunde dus en in mijn hoofd klinkt het logisch, hoewel ik niet hou van wiskunde en logica.


De tijd gaat dus sneller nu ik geen vijf meer ben, da's duidelijk. Plannen die gemaakt worden - zelfs voor dingen die ver in de toekomst liggen - komen steeds sneller in het nu. Onze reis met onze heerlijke vrienden naar Kroatië voor komende zomer ligt vast, een weekendje citytrippen in Dublin met lieve Liesbeth komt er snel aan, ons project waar we al hard aan gewerkt hebben gaat daar sneller zijn dan we verwachten, er komt opnieuw een paasvakantie Tini-in-de-bergen met onze tweede graad en geweldige collega's, ik sta in maart opnieuw zelf op de planken in een uitdagende, maar fijne rol... Veel dingen staan al vast in onze kalender en ik glimlach. Een deel van de pret is voorpret, zoveel is zeker. Het uitkijken naar vind ik heerlijk. En ja, het wordt druk. Maar leuk druk, niet drukdruk.

Ik geniet van elke fase die komt. Geniet van de kindjes die wat ouder worden en waarmee dingen vlotter verlopen dan enkele jaren geleden. Gisteren ging ik in mijn eentje met hun tweetjes naar de tandarts. Zonder heisa. Zonder problemen. Zonder crisis. Nooit voor mogelijk geacht een jaar geleden.
De zoon kan lezen. En rekenen. En ook dat loopt vlot. De dochter blijft op de "positief, zonder maar" koers op school en thuis. Hoewel het geheel een uitdaging blijft, bracht 2016 wel degelijk verandering, in positieve zin, wat mij betreft :-)


Een nieuwe jaar is dus ook een nieuwe start. Een onbeschreven blad, waar ik graag start met goeie voornemens. Terwijl we de borden van het hoofdgerecht van de oudejaarsdis afwassen, wissel ik graag met vriend Tom van gedachten over die goeie voornemens. Door onze afwasmachine vergeet ik het, maar is zo'n heerlijk moment om van gedachten te wisselen.
Ik betrap mezelf erop dat ik er weinig heb. Weinig dingen die ik wil veranderen. Eerder: hetzelfde houden. Ook dat is een uitdaging. Op dezelfde weg blijven, op dezelfde koers blijven, is ook hard werken, dat weet ik ondertussen. Het gaat niet vanzelf.

Dus daar gaan we. 2017: het jaar van koers-aanhouden. Met hier en daar een lichte wijziging in het algoritme, maar hoogstens dat: een kleine wijziging. Verder op de weg die we reeds insloegen. En hopen dat het lukt... Maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Ook dat blijft in 2017.

vrijdag 25 november 2016

to blog or not to blog... :-)

Of ik nog eens ga bloggen, wordt door één van mijn tweedejaars halverwege een les Nederlands gevraagd. Fonkelende ogen horen bij die vraag. Ik snap het meteen. Die betekenen: "Ja, mevrouw, wij hebben uw blog gevonden... En gelezen...", met de nodige fierheid wordt de vraag gesteld.

Ik googel mezelf. Is dat eigenlijk een werkwoord? Ik denk het wel.
Ik kom op allerlei sites die te maken hebben met allerlei onderdelen van mezelf: Tina de leerkracht die bijdraagt op KlasCement of op Lesidee. Dat is zowat de meerderheid

Ik vind foto's of artikels of reacties van mezelf op de DvM-site. Er zijn dingen van Facebook die verschijnen, foto's en filmpjes die ik dringend eens privé zal moeten zetten. Ik heb Twitter. Ik zit op Instagram. Herinneringen van de hondenschool (o, ik ging naar de C-klas met Akela, mooie tijd!), herinneringen aan acteerprestaties van vroeger... En inderdaad: mijn blog staat tussen de links te zien.

Ik lees. Herlees. Ik probeer het door de ogen van mijn leerlingen te bekijken. Hoe zouden zij die blogberichten lezen? Ik verplaats me en denk terug aan mijn eigen leerkrachten in het middelbaar. Ja, ik zou wel graag meer over hen geweten hebben, wat hun interesses waren, wat ze deden in hun vrije tijd of hoe hun gezinsleven of vrije tijd er uit zag... Dat lijkt me wel boeiend.

Ja, misschien moet ik wel nog eens bloggen.

dinsdag 19 juli 2016

Ons eigen paradijs

Meer dan 30 graden. Casa Verhavert is een bouwwerf boven, maar onze tuin is omgetoverd tot een kinderparadijs. Ik lig in onze heerlijke tweepersoons-hangmat, een cadeautje van onze vriendjes, en overschouw het geheel...

Twee gigantische paraplu's zorgen voor schaduwplekjes met een picknick tafel waar onze twee mormeltjes zo proper als ze kunnen een ijsje eten. Geen sinecure.
Verderop de twee ligstoelen met malse kussens. 
Nog wat verder de trampoline, het speelhuisje, ons gigantisch zwembad - inclusief warmtepomp en filter.. De wederhelft heeft er zijn werk mee, maar op dagen zoals vandaag: zalig! Jaar na jaar werd het meer en meer en ondertussen is het misschien zelfs al wat veel... Hoewel ja, wat is "veel", natuurlijk... :-)


Ik geniet er van. Na het ijsje de hele namiddag spelen, spetteren en spatten, lachen en natuurlijk ook af en toe eens janken. Het hoort er bij: herinneringen worden gemaakt.

Ik ben de eerste om met een nostalgische glimlach terug te denken aan mijn eigen jeugdherinneringen. Hoewel niet altijd evident, kan ik me veel fijne momenten levendig voor de geest halen. Ik droom er luidop over dat onze twee liefertjes aan zwembaddagen zoals vandaag ook met veel plezier zullen terugdenken.. Ik hoop het.

Binnen in ons huis is het chaos. De zolder wordt verbouwd en heel wat spullen moesten een tijdelijke plaats krijgen. Het ligt overál en hoewel ik best wel wat rommel kan verdragen, kijk ik er naar uit dat alles weer zijn eigen plekje zal krijgen.


Maar eigenlijk is er altijd wel een beetje chaos, en ik weet wel hoe het komt: veel te veel speelgoed... Al van toen ze nog niet geboren waren, was hier overvloed: allerlei vormen en maten van alles, "beter te veel dan te weinig" is het motto... En zo komt die gigantische stapel speelgoed in onze living. Ik hoor er mezelf vaak excuses voor verzinnen tegenover bezoekers en kijk uit naar het moment dat de kamers af zijn en een deel naar hun eigen kamers kan verhuizen. We kopen heel wat in de solden of tweedehands, we kijken uit naar koopjes, maar als puntje bij paaltje komt, vrees ik dat we er niet omheen kunnen: ze zijn verwend... En nog geen beetje ook...


En dan bekruipt dat gevoel mij wel. Zelf stelden we het met een pak minder vroeger, was dat dan slechter? We speelden buiten en bouwden kampen, we maakten vriendjes en kwamen enkel binnen als we honger hadden... Het lijkt een andere wereld. 

Hoe kunnen we onze twee toch de waarde van hun spullen duidelijk maken? En van geld? En dat het niet overal zo gaat en uit de lucht komt gevallen? Dat dat geen evidentie is, al die weelde? Ik maak me zorgen, over die twee kakkelatjes van ons... Verwacht ik te veel, zijn ze daar nog te jong voor? Komt dat als ze ouder worden? Ik vraag het me af.

Terwijl zij hun papa verder verdrinken, besluit ik me er misschien nog niet te veel zorgen over te maken. Is dat niet zoiets dat vanzelf wel goedkomt? :-)


donderdag 14 juli 2016

[tot ziens, goede reis]

Veel te lang onderweg, dankjewel file. Serieus wat grijze wolken worden geruild voor donder en bliksem. Hallo, Gent. Fijn dat ik er weer ben. Want ondanks alles, gaat elke rit naar UZ met een glimlach gepaard. 
Ik ken de weg, weet waar ik moet zijn, weet wat er gaat gebeuren. Ik wacht voor de schuifdeuren die toegang geven naar de afdeling fertiliteit. Ik weet dat de volgende deur in de verkeerde richting draait, vergis me niet meer zoals in het begin. Ik kijk uit naar de ontmoeting met die lieve vroedvrouw van het donatieteam.
Maar elke keer voel ik het: mijn hart gaat uit naar alle mensen die hier om andere redenen in de wachtzaal zitten, dat is zeker. Heel ander gevoel dan voor mij, dat besef ik telkens opnieuw. Het versterkt telkens weer het gevoel dat ik dit moét doen. Dat ik geen keuze heb. Dat er geen alternatief is. Ik wil het, heel graag zelfs, maar ik voel het vooral ook verschuldigd. Dat zorgt er voor dat er geen opgeven bij komt kijken.


Toen ik een eerste keer schreef dat het een bumpy ride ging worden, had ik niet voorzien dat het zo zou zijn. Ik had gewild dat het een réchte lijn was, vooral voor het lieve koppel dat wacht op mij, voor wie de weg al zoveel bochten had gemaakt. 
Ik had gehoopt, samen met hen, dat mijn pick-up deze zomer ging gebeuren. Kamp voor de kindjes werd geboekt, ik was er - voor zover dat kon - klaar voor. Mijn lijf ging mogelijks wel pijn doen, maar de zonneschijn in mijn hoofd ging dat perfect overstemmen.. Ik droomde met hen mee naar een terugplaatsing en een mogelijke zwangerschap in 2016.

Ik zet mijn afkeer voor naalden aan de kant. Vier buisjes bloed worden gevuld. De bloedafnames van vandaag zijn van een andere orde: extra genetische onderzoeken... Resultaten die een viertal maand tot een half jaar op zich laten wachten. Een donatie deze zomer zit er dus zeker niet in. Wanneer wél is nog niet duidelijk.

Opnieuw door de regen wandel ik naar de auto. De automaat zegt "tot ziens, goeie reis" en dat is het exact: ik weet niet wanneer ik zal terugkomen, maar het het is niet "tot nooit meer". Ik weet niet wat het zal brengen, maar méér kan ik nu niet doen... 

Maar het is oké. Uitstel is gelukkig geen afstel geworden, zo leek het wel even. Harde noten zijn gekraakt, duidelijkheid is gebracht en oplossingen zijn gevonden. Een nieuwe weg is genomen.

Dus is het wachten.

't Is alleen... ik haat wachten.

zondag 5 juni 2016

Is dat voor jongens?

"Is dat niet voor meisjes, mama?" vraagt de zoon vertwijfeld wanneer ik voorstel om samen naar De Kleine Zeemeermin te kijken.. Netflix, wat een godsgeschenk. We laten samen een hoop covers langs het scherm rollen en maken onze keuze... Lichte dwang van mijn kant: "Dit was vroeger één van de lievelingsfilms van mama & meter Ruth..."

Hij zwicht. Ik krijg de indruk dat hij het voor mij doet. Hoe lief.

Vijf minuten later zit hij geboeid te kijken. De openingsscène met de prins mist zijn doel niet: nee zoon, het is niet alleen voor meisjes, er komen ook wel jongens aan te pas, geloof mij.

Ik denk er over na. Voor ik mama was, was ik er van overtuigd: ik wou een poging doen tot zo goed mogelijk "genderloos opvoeden". Geen typische jongens-dingen, de zoon mocht evengoed voor roze kiezen en als hij wou mocht hij met "meisjes-dingen" spelen.

Toen twee jaar later de dochter geboren werd, nam ik me hetzelfde voor. Hoewel ik zelf ook wel al een stukje gewonnen was voor dat heerlijk roze... :-)

Het draaide dus duidelijk anders uit, om verschillende redenen. Het ging misschien zelfs al mis bij het leggen van de geboortelijst... Want veel van die tussenkeuzes zijn er niet: alles is zeer duidelijk onderverdeeld... Er is geen gulden middenweg, of misschien heb ik hem nog niet gevonden? Kijk ik er over?

Mensen zeggen: jullie zoon is een jongen-jongen. 't Is waar: hij houdt van (race)auto's, dingen die snel gaan, alles wat met vechten te maken heeft, piraten en dino's. Daarnaast durft hij wel eens voor roze kiezen, maar tegenwoordig alleen als het niet te veel opvalt "die roze boxershort wil ik wel aandoen als het geen school is, mama..." of als hoofdkleur in een tekening die hij thuis maakt voor mij.

De dochter is een meisje-meisje: roze is haar lievelingskleur, ze draagt liefst rokjes en kleedjes, dan liefst felroze, ze houdt van nagellak, ook roze uiteraard, draagt juweeltjes, speelt met haar pop en kinderwagen, rijdt hier thuis rond op een knalroze autootje en maakt koffie voor bezoekers...

Waar ging het mis? Geen idee. Ik ben er niet zo star in, misschien. Ik drijf het niet eindeloos door. Maar er zijn ook zoveel andere plaatsen waar de zoon en de dochter zijn, waar ze ook constant met dat verschil tussen meisjes en jongens geconfronteerd worden.  School, bijvoorbeeld? Klas- en leeftijdsgenoten hebben een duidelijke mening én invloed. Of zijn het die genen? Die er toch voor meer tussen zitten dan ik eerst dacht?

En is dat eigenlijk wel zo mis? Geen idee.

Maar ergens wringt het wel. Als ze eendjes vissen en moeten kiezen op de kermis. Uit het gevechts-gedeelte of het roze gedoe. Als ze in de boekjes knippen voor hun sint-lijstje en ik constant hoor "nee, dit is voor meisjes" of "dit zijn de jongenspagina's"... Als we in de winkel kleren of schoenen voor hen moeten kopen, als een film moet gekozen worden of als ik zeg dat ik een nieuwe - groene - jas kocht - "jakkes, mama, een jongenskleur..." -zucht-

Wat ik wel weet, is dat ik blijf herhalen dat álles voor meisjes én jongens is. Dat er géén jongens- of meisjeskleuren zijn. Elke kans die ik krijg. Dat een jongen ook een prinses mag zijn en als de zoon zijn nagels roze wil lakken, ik daar geen probleem van maak. Hij mag voor mij een koffietje maken en heerlijk meedoen met de verkleedpartijtjes. Maar als hij dat wil, houden we die knalroze boxershort enkel voor thuis... 
De dochter mag met dino's en auto's spelen en als zij verkleed als piet piraat met een zwaard hoog geheven achter de zoon crost, kan ik daar alleen maar van genieten..